Boeken boeken boeken

René en ik zijn boekenwurmen. Ik ben dol op (psychologische) speurders à la Lee Child, Nicci French, Stieg Larsson en ik ben vooral fan van Henning Mankell. Vooral boeken uit Scandinavië spreken mij aan; op de een of andere manier zijn die wat duisterder, beetje depressief bijna.
Renés horizon is veel breder: hij houdt van fantasy en daarnaast leest hij vanalles over geschiedenis (nationaal en internationaal), politiek, religies, oorlogen, ontstaansgeschiedenissen, boeken over automatisering (werk, maar voor hem hobby) enzovoorts. Boeken die mij alleen al door de dikte afschrikken.

René haalde mij enkele jaren geleden over om de boeken van Robin Hobb te gaan lezen. Zij heeft inmiddels 6 trilogieën op haar naam staan en alle achttien boeken heb ik achter elkaar en in één ruk uitgelezen. Wat een geweldige verhalen schrijft zij: De boeken van de Zieners, De boeken van de Nar. De kronieken van de Wilde Regenlanden, De boeken van de zoon van de Krijger, De boeken van de Levende Schepen. En onder haar eigen naam Megan Lindholm, schreeft zij de Windzangers. Allemaal en stuk voor stuk aanraders. Ik vind ze zo goed dat ik de boeken inmiddels voor een tweede keer aan het lezen ben.

René wees me op nog meer boeken waaronder die van de Amerikaanse Brit Bill Bryson. Bryson is in Amerika geboren, heeft 20 jaar doorgebracht in Engeland en verhuisde daarna weer naar de States. Aarzelend ben ik aan een dikke pil begonnen die hij schreef in Engeland: 'Een kleine geschiedenis van bijna alles' en het gaat hier inderdaad over datgene wat de titel beschrijft.. Dit boek was voor mij een stapje te ver en heb ik na het eerste hoofdstuk weggelegd. René hield vol en gaf me Brysons boek 'Een huis vol'.

'Een huis vol' gaat over de ontstaansgeschiedenis van de kamers van het huis in het algemeen en als basis dient het oude Engelse huis waar Bryson zelf jarenlang heeft gewoond. Waarom zijn mensen in huizen gaan wonen en waarom in een dorp of stad. En waarvoor dienen kamers en hoe is dat gegroeid? Waarom heet een toilet, toilet bijvoorbeeld. Een leuk en humoristisch geschreven boek, die me een stuk wijzer heeft gemaakt over het hoe en waarom van de ontstaansgeschiedenis van huizen en hun omgeving. Zo wordt op de vraag 'Waarom lijken oude kerken in Engeland altijd enkele meters door hun funderingen gezakt' antwoord gegeven en het antwoord is NIET wat ik dacht dat het zou zijn!! (*)

Aan 'De kleine geschiedenis van bijna alles' ben ik daarna toch weer begonnen en inderdaad dit bleek voor mij een fikse pil. Maar zeker geen bittere: maar het is een boek met duizenden weetjes en ooh's en aah's over de 'ontdekkingen' van de aarde, atomen, bacteriën, elektriciteit, medicijnen enzovoorts.

Nu lees ik de boeken die Bryson schreef nadat hij terugkeerde in Amerika en de cultuurshock die hij meemaakte. Hij beschrijft de soms absurde levenswijze en mentaliteit van Amerikanen en op zo'n herkenbare en humorvolle manier en vooral ook met zoveel zelfspot dat ik regelmatig smakelijk moet lachen.

Bryson heeft nog veel meer boeken op zijn naam staan dus gelukkig ben ik met hem nog lang niet klaar. Maar ik ben wel heel benieuwd wat René nog meer voor leuks in zijn boekenkast heeft staan!


(*) dit komt doordat in de loop der eeuwen de 'materie' van begraven lichamen rondom de kerken de aarde ophogen. De kerken zakken dus niet in de grond maar de grond komt letterlijk omhoog!

Dierendag

4 oktober Wereld Dierendag. Sinds enkele jaren bij ons in huis afgeschaft. Waarom? Omdat het voor onze huisdieren elke dag dierendag is en wij voor hen 'slechts' obers en matrassen, ruggenkrabbers en voederaars, kussens en toiletpotten zijn. En dat met al onze liefde en plezier gegeven (en klaarblijkelijk ook zo ontvangen).

Sinds enkele maanden sparen wij airmiles op een airmiles kaart van stichting AAP. AAP vangt ontheemde apen op uit vaak de meest trieste en soms gruwelijke omgevingen. Misschien een goed initiatief voor de lezer van dit stuk voor werelddierendag van 2010? Kost geen geld, een beetje moeite, maar veroorzaakt groots verschil: https://www.aap.nl/air-miles-sparen-voor-aap.html

Onderstaand een filmpje van onze poezen; een paar minuten uit hun hectische leven van alledag...

Mijn zus, mijn broer en ik

Na de plotselinge dood van mijn zus in april 2009 voelde ik een sterkte behoefte haar verlies een plek te willen geven op 'mijn manier'. Begin 2010 heb ik het mozaïeken herontdekt door mijn lieve vriendin Marion en al snel besefte ik dat dit voor mij dé manier was om de dood van Anja voor mijzelf te verwerken, een plaats te geven en verder te kunnen gaan.

Letterlijk met bloed, zweet en tranen heb ik haar gezicht gemaakt. Haar portret hangt bij ons in huis en elke keer dat ik kijk voel me warm vanbinnen. Het is goed zo. Zij heeft een plek, letterlijk en figuurlijk.

Tijdens het maken van haar gezicht voelde het voor mij als natuurlijk om ook het portret van mijn broer vast te leggen en daarna dat van mij.

Er zo mee bezig te zijn is voor mij een goed manier om zaken uit het verleden los te laten en volledig in het nu te stappen. Het voelt als therapie: bedenken, puzzelen, meten en vervolgens verwerken, knippen, plakken. Het heeft allemaal zijn tijd, zijn volgorde en uiteindelijk zijn plaats.

Ik ga door met het maken van de portretten van diegenen die mij lief zijn. Het voelt zo heerlijk om te doen. Het daadwerkelijke mozaïeken is mooi handwerk en het in mijn geest bezig zijn met die persoon, ook. De gezichten van mijn zoon, mijn ouders, lieve vrienden.. in mijn gedachten staan ze allemaal 'in de week' en de volgorde wordt bepaald door wat er in mijn hart en hoofd het eerste op zijn plek valt. En nu is dat mijn lief. Vandaag begin ik met de eerste stukjes. Ik heb er zin in en ben nieuwsgierig naar wat dit bij mij teweeg brengt.