Postcrossing

Gisteren en vandaag ontving ik de eerste ansichtkaarten van postcrossing.com. Heel erg leuk; de kaarten zijn 'anders' dan die wij in NL hebben en ook de postzegels vind ik erg mooi. Een kaart kreeg ik uit Duitsland, een uit Frankrijk en de derde uit Polen. Alle 'postcrossers' hebben de moeite genomen om iets gezelligs achterop te schrijven. Zo is de dame uit Frankrijk een lerares muziek en zou onderweg naar haar school de kaart gaan posten.

Echt leuk om een piepklein inkijkje te krijgen in het leven van alledag van de mensen om mij heen, maar in andere landen.

Mijn eerste 5 verzonden postkaarten hebben gezamenlijk 16.676 kilometers afgelegd! Vandaag heb ik weer 5 kaarten verzonden waaronder 2 naar Rusland.

Ik ben erg benieuwd uit welke landen 'mijn' ansichtkaarten vandaan gaan komen.

Mottige Poezen 2

Na lang wikken en wegen - en het geluk dat zij ons werd aangeboden - hebben wij een nieuwe poes in huis. Zij heeft de koninklijke naam Emma van ons gekregen en is een 5 maanden oude, Devon Rex Torted Tabby. In gewoon Nederlands betekent dit dat zij een lapjeskat is met rood, zwart en wit.

Emma (voorheen Valeria) is heel lief, ondernemend, ondeugend en ook een pittige tante. Floris bekeek haar komst met grote ogen vol onbegrip.. het kostte niet eens 1 dag wennen en nu is hij dol op haar. Ze spelen uren achtereen (daar gáát ons behang en meubilair :-) en vallen daarna, innig omstrengeld, in slaap op de bank of bij ons op het voeteneind van het bed. Vannacht echter troffen we ze beiden aan ONDER onze dekens!

Emma is gisteren gechipt en verder ingeënt en wordt volgende maand gesteriliseerd. Floris is al 'geholpen' maar toont zich een waardige macho Rex.

Harry wordt door Floris niet meer 'lastig' gevallen; zijn aandacht is voor de volle 100% gericht op Emma. Harry daarentegen blijkt nu daardoor een beetje teleurgesteld.. even grommen op zijn tijd is kennelijk wel lekker. Hij zoèkt nu soms die aandacht om daarna wat boos geluid te maken (het lijken toch soms net mensen).

En onze Muis... Muis kwam, overzag, zuchtte diep, at en vertrok weer naar zijn huisje in de tuin.

Al met al een goede beslissing. De toekomst zal uitwijzen hoe het met Harry en de rest van de poezenfamilie gaat.

Electronische Post

In 1983 ging ik als 18-jaar-jong schoolverlatend meisje werken als secretaresse bij Verkeer en Waterstaat. Destijds moesten brieven, memo's en rapporten met de hand-typemachine worden uitgewerkt. Een kopie van die brief maakte ik met carbon; een heel stapeltje ging dan in de machine. Voorop het formele (brief)papier, het carbonpapier met de inktkant naar achteren en daarachter een vel blanco papier. Soms werd daar nog een vel carbon en papier achter gevoegd als 2 kopieën werden gevraagd. De wis-functie bestond nog niet; maakte ik een fout of wilde de schrijver iets gewijzigd zien dan moest ik met tipp-ex corrigeren op zowel het origineel als op de kopie(ën) en daarna met veel gepriegel de juiste letter(s) ertussen zien te wriemelen.

Bij mij op de afdeling, waar onderzoek werd gedaan naar verkeerssignaleringssystemen, werkten de mensen met veel (en toen nog zeer grote) computers. Rapporten van hun hand werden door henzelf in het besturingssyteem MS Dos getypt en lieten dat printen op de plotter; een enorme printer met diverse kleuren pennen die de meest fabelachtige tekeningen en ontwerpen kon tekenen. Tekeningen (en tekst) kwamen terecht op grote, gestreepte kettingvellen die je zelf moest losscheuren van elkaar.

Na de electrische typemachine en typemachines met een beeldschermpje van 1 regel breed, kwamen de grote tekstverwerkers. Er stonden enorme, overkapte printers naast en we gebruikten grote 8 inch floppys waarop wel 2 of maximaal 3 brieven konden worden opgeslagen.

In die tijd woonden mijn slechthorende zus Anja en ik ver van elkaar vandaan; zij in Rijswijk en ik in Baarle Nassau. Wij zagen elkaar niet vaak en konden in die tijd alleen en moeizaam met elkaar praten via de telefoon. Daarom schreven wij brieven en stuurden elkaar briefkaartjes over van alles en nog wat. Anja beschikte al wel over teksttelefoon (eigenlijk een soort voorloper van de pc), maar daarmee kon zij alleen 'schrijvend bellen' met andere slechthorenden en doven die over eenzelfde apparaat beschikten. Dat apparaat had ik niet; wij beperkten ons tot kaartjes en brieven van soms wel 4, 5 of 6 kantjes lang.

Hoe blij waren wij met de email! In korte tijd verschoof onze communicatie (letterlijk) volledig van het papier naar de pc. Enige tijd later volgde onze moeder Joke ook en zo hebben wij jarenlang, als vanzelfsprekend, een email-trio gevormd en zonden wij elkaar dagelijks en soms vaker, emails.

Vorig jaar is Anja plotsklaps overleden en heb ik gezocht naar onze brief- en postkaartwisselingen van het allereerste begin. Tastbare herinneringen van toen. Weinig tot niets heb ik daarvan teruggevonden. Veel te weinig waarde hechtte ik er destijds aan, waarvan ik nu spijt heb. Een van mijn meest waardevolle herinneringen aan haar is haar laatste, handgeschreven kaartje aan mij voor mijn verjaardag in 2009. Slechts luttele weken voor haar overlijden.

Gisteren attendeerde een penvriendin uit Canada mij op een geweldige website: www.postcrossing.com. Na inschrijven kun je adressen opvragen van willekeurige mensen ter wereld om hen een 'ouderwetse' briefkaart te sturen; handgeschreven en voorzien van postzegels. Nadat de kaart is ontvangen wordt dit gemeld op de site waarna jouw eigen adres wordt vrijgegeven en je binnen afzienbare tijd zelf een kaart, van waar en wie dan ook ter wereld, ontvangt.

Het tijdperk van de computers maakt mij heel blij. Ik ben dol op mailen en urenlang surfen (en kopen) op het world wide web, maar ik voel ook een beetje heimwee. Terug naar de tijd van de echte, met de hand geschreven, briefkaart die soms nog werd vol geklad met hartjes, bloemetjes en andere dribbels die aantoonden hoe lief de ontvanger voor de afzender was. De tijd die ervoor werd vrijgemaakt om de kaart te kopen, te beschrijven, te beplakken met postzegels en te posten. Dat maakt het voor mij zo waardevol.

Ik heb mijzelf vandaag aangemeld op Postcrossing.com en de eerste kaarten heb ik geschreven (al heb ik natuurlijk nu geen postzegel in huis). In een periode waarin tijd zo vluchtig is en verdampt waar je bijstaat voelt het voor mij als een oase van rust om de tijd te nemen hiervoor. Ik wens het iedereen toe, die rust en dat plezier. Happy Postcrossing!

Mijdrechts Grootste

De herfst is weer aangebroken. Nog niet 'formeel' maar als je naar buiten kijkt zie je wel wat ik bedoel. (Veel) regen met stevige windvlagen afgewisseld met mooie zonneschijn. De blaadjes verkleuren en vallen hier en daar ook weer van de bomen en planten.
Heerlijk vind ik dit seizoen. Zoveel kleuren, zoveel ongelooflijke pracht en praal. Er gebeurt zoveel: eigenlijk wordt de zomer 'opgegeten'. Veel van wat deze zomer zo mooi in bloei heeft gestaan dient nu als voeding voor mens en dier, maar ook voor insecten, schimmels en meer onzichtbare beestjes. Die prachtige paddenstoelen die 'ineens' de kop opsteken. Ze zijn zó mooi en gedetailleerd. Weleens de onderkant van zo'n hoedje goed bekeken?

Waar ik in deze tijd vooral dol op ben zijn pompoenen. Ze zijn er in allerlei kleuren, soorten en maten. Maar de 'gewone' oranje pompoen vind ik de mooiste. Elk jaar koop ik er wel een aantal voor bij de voor- en achterdeur en geniet ik van de kleur en vorm. Het maakt mij vrolijk om zo verwelkomd te worden. Wat ik zo leuk vindt aan onze omgeving is dat de pompoenen (en bloemen, en groenten enz.) voor een prikkie worden aangeboden bij de omliggende boerderijen. Aan de weg staat dan een (houten) kar met de koopwaar. Je stopt dan het geld in een blikje of lege jampot en neemt gewoon jouw keuze mee. Alleen al het feit dat het geldbusje er gewoon staat en ook meestal blijft staan.. een super blij gevoel geeft me dat.

Pompoenen zijn in Amerika onderwerp van serieuze wedstrijden: 'Wie heeft de grootste' (de States op hun best). Ik las op internet dat enkele jaren geleden de gedoodverfde winnaar onderweg naar de wedstrijd zijn pompoen (van wel liefst 300 kilo) verloor. Deze stortte te pletter langs de kant van de weg. Had hij zonder kleerscheuren de wedstrijdlocatie behaald dan zou zijn pompoen inderdaad de grootste zijn geweest.. de winnaar woog zo'n 70 kilo minder. De geldprijs (15.000 dollar) ging aan zijn neus voorbij. Enkele weken later heeft de treurende verliezer zelfmoord gepleegd.

Deze verhalen zijn unica's, hoop ik dan toch. Wel versterken ze bij mij het niet nader te kunnen omschrijven 'pompoengevoel'. Vooralsnog blijf ik genieten van deze pompoenentijd en morgen gaan we op zoek naar Mijdrechts grootste voor bij onze voordeur.

Ruggespraak

Vanmiddag heb ik weer een bezoek gebracht aan de manueel therapeut. Op 5 augustus jl. ben ik door mijn rug gegaan en dit bleek - nadat de fysiotherapeut de spieren enigszins had losgemaakt - een verschoven tussenwervel te zijn. Een net-nog-niet-hernia.

In mijn werk in personeelszaken maak ik veel mee met zieke medewerkers en het gevoel en hun mededelingen over rugpijn heb ik duidelijk onderschat. De afgelopen weken heb ik vaak met mijn hoofd tegen het plafond gezeten. Wat kan dat gemeen zeer doen, écht geméén. De woorden 'alsof ze een heet mes in je rug steken' (wat ik vaker heb gehoord van die betreffende collega's) kan ik nu precies duiden.

Maandag jl. heeft de manueel therapeut de tussenwervel teruggezet en dat voelde als een verrukkelijke O P L U C H T I N G.. zo heerlijk, geen zenuwpijn meer. Waarna ik vervolgens de rest van de middag en avond als een os heb liggen slapen.

Geen pijn = over! Dus mijn leidinggevende had ik al min of meer verblijd door te zeggen dat ik volgende week weer aan de slag zou gaan. Maar in dit geval blijkt het niet zo te zijn.. vanmiddag kreeg ik van mijn arts een keiharde NO GO.

Het terugzetten van zo'n (tussen)wervel is een (wat schril) 'fluitje' maar het helen kost tijd. Veel tijd blijkt dus. Het zal daardoor nog wel even duren voor ik ermee klaar ben. Duidelijk de laatste loodjes en geduld is een schone zaak maar 'klaar' ben ik er al wel mee!

Mottige Poezen

Onze poezen hebben 'mot' onderling en dat wordt steeds vervelender. Floris (onze devon rex van 1 jaar) verveelt zich nu de kinderen weer naar school zijn en lokt de andere 2 katers uit om te spelen. Harry is een brommerige oude kater. Een vrijdoos voor alles wat beweegt (ook fietsen en honden) behalve andere katten.. dus spelen met Floris zit er niet in. Muis is een kater van 5 en die zit thuis altijd onder de plak: zowel bij Harry als Floris. Spelen doet hij weleens maar niet uren achtereen, wat Floris dus juist zo leuk vindt.

Kortom, we hebben een probleem. Hun gedrag naar elkaar wordt vervelender: Harry gromt en slaat sneller en vaker, Floris daagt steeds meer uit om te spelen en Muis wordt angstiger. Om dit te doorbreken is Harry per vandaag aan een kalmerend middel gegaan. De feromoonstekkers (die een voor katten 'happy hormoon' uitstoten) hebben even gewerkt maar nu niet meer. Tijd voor een hardere methode. Ik duim toch zo dat dit gaat werken.

Zou een speelkameraadje voor Floris helpen? Daar zitten we steeds meer aan te denken. Het alternatief: een kat (Harry) wegdoen, daar moet ik nog even niet aan denken. Maar nóg een kat erbij?!

Hoe start je met bloggen?

Woensdag 1 september 2010; een mooie dag om te beginnen met mijn blog!

Van de blogs van mijn penpals Uta (Canada) en Marion (NL) heb ik gezien hoe leuk het is om via de blogs mee te delen in hun dagelijks leven en met hun gezinnen. De foto's, de verhalen, heerlijk om te lezen. Vandaar dat ik heb besloten zelf een blog te beginnen. Ook om zodoende mijn penvrienden een inkijkje te geven in mijn en ons leven.

Vandaag is het niet zo'n boeiende dag moet ik zeggen.. Steven is net de deur uit om naar school te gaan (Hogeschool Amsterdam, deze week begonnen met zijn studie) en René is aan het werk.
Woensdagen zijn mijn vaste roostervrije dagen, maar momenteel ben ik 'ziek' thuis. Ben door mijn rug gegaan en zit tegen een hernia aan. Maandag jl. is een tussenwervelschijf teruggezet en sindsdien ben in pijnloos: de zenuwpijn is weg maar na het 'kraken' heb ik wel het gevoel een trap in mijn onderrug te hebben gehad. Dat heelt al snel. Morgen controle en een eventuele 2e kraakbeurt. Ik hoop snel weer te kunnen starten met werk.