WERKLOOS!

Zoals ik al eerder schreef ben ik per 1 oktober 2011 werkloos geworden. Na 28 jaar onafgebroken werk bij diverse en uiteenlopende werkgevers heb ik nu geen werk meer om naartoe te gaan. Dat kostte me toch wat moeite om mezelf aan aan te passen: heel raar om nu ineens 'tijd' te hebben, maar geen duidelijk omschreven doel hoe met die tijd om te gaan.

Wat mij verbaast van mijzelf is hoe groot het aandeel 'werk' was voor mijzelf in die periode. Voor mijn zelfwaardering, mijn bestaansrecht, mijn 'zijn'. Al die jaren haalde ik voldoening uit mijn werk, zowel tijdens mijn 1e huwelijk, mijn alleenstaand ouderschap en nu in mijn 2e huwelijk. Mijn werk was ik, ik was mijn werk. Eigenlijk was er weinig tot geen onderscheid tussen werk en privé. Ik was altijd trots op mijn werk, praatte er graag over, was in de meeste gevallen ook een goed promotor van 'mijn' bedrijf. En eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat er zomaar een einde aan zou kunnen komen. Althans niet vóór mijn pensioenleeftijd. Maar 'ineens' sta ik dan toch op straat.

Dat ik het enigszins zag aankomen heeft mij wel geholpen om het verlies een plek te geven voor ik daadwerkelijk in de WW terecht kwam. Ik kon dus al gaan denken aan mijn nieuwe doelen voor gedurende mijn (hopelijk korte) WW-periode. Het hoofddoel: op zoek naar ander werk. Maar als vanzelfsprekend geen werk om het werken alleen, maar weer een baan waar ik voldoening uit kan halen, een stuk trots en waar ik verschil kan uitmaken. Voor minder wil ik het niet, voor minder kan ik het niet!

Maar: is dat ook gewenst door de werkgever? Sollicitatie na sollicitatie, afwijzing na afwijzing blijkt 'dat ik niet voldoende in het profiel pas'. Wat betekent dat? Ik heb het diverse keren nagevraagd. Van de weinige reacties die ik op die vraag kreeg (slechts 1) is het me niet veel duidelijker geworden. Mijn eigen vermoeden is dat ik met mijn 46 jaar te oud ben? In ieder geval te kostbaar, duurder dan een schoolverlater van 21 en dat zag ik al aankomen. Mijn salaris'eis' (lees: datgene wat ik in mijn vorige baan verdiende) heb ik dus losgelaten in de veronderstelling dat ik daardoor (nog) aantrekkelijker ben voor de nieuwe werkgever, naast mijn ervaring, kennis en kunde.
Maar nog steeds pas ik niet in dat 'gestelde profiel'. Wat voor profiel is dat dan? Als ik de vacatures erop nalees voldoe ik welzeker aan de eisen alsook aan de gestelde vaardigheden. Kennelijk zijn er dan nog meer eisen die niet op schrift gezet worden of in ieder geval niet hardop gezegd kunnen worden zoals inderdaad die leeftijdsgrens?

Persoonlijk denk ik dat mijn leeftijd juist een voordeel is: ik ben de vruchtbare leeftijd al zo goed als voorbij (geen haar op mijn hoofd die nog denkt aan baby's en luiers en daardoor noch aan zwangerschaps- als ouderschapsverlof) en het aantal thuiswonende kinderen vermindert snel. Ik ben nog jong van geest al loop ik geen marathon (maar dat heb ik ook nooit gedaan). Ik ben nog steeds representatief al dan niet in een maat meer, maar ik weet van wanten in de meest uiteenlopende situaties door 28 jaar praktijkervaring. Dit alles zou toch aantrekkelijk moeten zijn voor de nieuwe werkgever? Een medewerker die de klappen van de zweep kent, direct kan instromen, weinig tot geen inwerktijd nodig heeft en ook nog eens haar uren werkt zonder grote kans op calamiteiten en/of letterlijke kinderziektes.

Hoe dan ook.. om mij heen hoor ik geregeld dezelfde zuchten en vragen om antwoorden daarop. Allemaal mensen uit mijn leeftijdsgroep die denken dat zij met hun ervaring, kennis en vaardigheden zoveel verschil kunnen uitmaken in werk. Die hopen dat zij in korte tijd weer aan de slag kunnen en kunnen deel gaan uitmaken van het beroepsleven, gewoon, omdat zij GOED zijn!

Persoonlijk geloof ik er nog steeds in dat ik binnen afzienbare tijd (in januari 2012? of februari?) weer aan de slag kan. 'Ik voel het aan mijn water'.. of is het wishful thinking? Eerlijk gezegd weet ik dat niet meer zo goed en dat alleen al voelt niet prettig. Ik volhard dus in mijn vertrouwen dat het goed komt en misschien stop ik daarmee mijn hoofd in het zand. Maar ik weet zeker dat er een werkgever is die 'wacht' op mijn komst, die blij zal zijn met de emmer ervaring en het enthousiasme wat ik meebreng. Die weet dat ik verschìl kan uitmaken binnen zijn organisatie. Ik wilde alleen dat ik zijn telefoonnummer al had!

HOBBY

Donderdagnacht werd ik wakker met het idee om van onze schuur 'mijn' hobbyruimte te maken.. dit gevoel was zo sterk en vooral zo positief, dat ik het voorlegde aan René op een wat prettiger tijdstip. Hij was het er gelukkig helemaal mee eens dus vol goede moed zijn we begonnen.

Onze schuur kunnen we eigenlijk beter omschrijven als een privé 'afvalstation' alleen zijn alle materialen bij (althans onze) gemeentewerf prachtig gescheiden, wat niet het geval is in onze schuur.. Ondanks dat ik riep 'ik kan dit alleen af' had ik uiteindelijk wel de sterke armen van René nodig om de opruimklus te klaren.

Nadat de schuur was geleegd was de tuin gevuld met een berg 'overtollig' en een berg 'nader uit te zoeken'. Dat was van later zorg, eerst moest de schuur grondig worden ontdaan van spinnen. Daar krijg ik toch wel de kriebels van dus het gaf me veel voldoening om te zien hoe schoon het werd.

Vervolgens zeil gehaald en (zelf!) gelegd: zwart/wit geblokt en ook gelegd een pláátje om te zien. Wat lijkt de schuur veel groter met dat zeil en sowieso veel frisser: wat ziet het er prachtig uit!

... iets wat we van de tuin niet konden zeggen.. Gelukkig wilden Steven en Tim wel een handje helpen en de berg 'troep' wegbrengen naar het afvalstation. Dat ruimde de tuin al behoorlijk op. Toch bleef er een onbehoorlijke hoeveelheid spullen achter wat een plekje moest vinden in de schuur. Na veel vijven en zessen is hiervan alsnog de helft naar het afvalstation gebracht. De rest is nader uitgezocht en opgeborgen. En wat resteert: een geweldige hobbyplek annex fietsenhok/tuinschuurtje! Eigenlijk bijna te mooi om te gebruiken..

PS: Wat voelt het trouwens heerlijk om oude rommel los te laten en van daar weer verder te gaan! Was het maar zo eenvoudig om ook in je eigen hoofd op te ruimen.

WERKLOOS?

Onlangs kreeg ik van mijn manager te horen dat er voor 2 personen op HR geen plaats meer is.. het werk wordt afgeroomd en de expertise zal voortaan bij het hoofdkantoor worden gehaald. Wat resteert is een functie die, volgens hen, qua inhoud beter geschikt is voor mijn veel jongere collega (schoolverlater). Nog diverse gesprekken hebben dit gesprek gevolgd maar helaas: voor mij is er vanaf 1 oktober geen werk meer.

Het bericht kwam als donderslag bij heldere hemel. Niet alleen bij mij maar ook bij mijn collega's waarmee ik de afgelopen 3,5 jaar een sterke band heb gekregen. Deze jaren waren dan ook roerig: wisseling van directie, 2 reorganisaties in korte tijd en vergeet niet de economische terugval. Dat stukje, het achterlaten van mijn collega's, daar heb ik de meeste moeite mee.. ik ben een dienstverlenend mens en vooral in deze onzekere periode van reorganisatie weet ik dat ik voor hen en het bouwen aan vertrouwen verschil kan maken. Maar het mag helaas niet zo zijn.

Ik ben inmiddels weer aan het solliciteren geslagen. Er zijn leuke banen maar de eisen zijn af en toe absurd hoog: van een schoolverlater 5 jaar ervaring vragen? Ik moet er hartelijk om lachen..

Het gaat met ups en downs maar ik houd goede moed en blijf sowieso lachend in het leven staan.

Enne.. als U een leuke job voor me weet?

REVALIDATIE IN ROTTERDAM: Spine & Joint Centre

Wegens mijn langdurige rug- en bekkenpijn (sinds ik op 5 augustus vorig jaar door mijn rug ben gegaan) heb ik mij, na lang aandringen bij mijn huisarts, toch mogen opgegeven voor een revalidatieprogramma in het Spine & Joint Centrum in Rotterdam.

Na een wachttijd van 3,5 maand en een onderzoek van 2 dagen ben ik toegelaten tot het programma. Op 18 april ben ik begonnen met de therapie, voor de duur van 8 weken, 2x per week in Rotterdam. Daarnaast doe ik dagelijks thuis oefeningen en moet ik elk uur 15 min. verplicht rust nemen en ademhalingsoefeningen doen.

De aanpak van S&J is 3-ledig: op lichamelijk, geestelijk en ook sociaal vlak. Niet alleen kunnen de klachten een lichamelijke oorzaak hebben, ook overmatige stress of persoonlijke problemen kunnen dit bewerkstelligen of verergeren. Het S&J geeft aan al deze mogelijke oorzaken aandacht en indien nodig, hulp. Ook wordt les gegeven in de anatomie zodat we leren hoe het lichaam in elkaar steekt, wat er bij ons deelnemers mis is gegaan, waarom en vooral: wat er aan gedaan kan worden.

Een dag bestaat grofweg uit 4 delen: warming up met de gehele groep van 8 deelnemers en 8 begeleiders (o.m. fysiotherapeut, osteopaat, manuele therapeut, Mensendieck therapeut enz.) gevolgd door een 1 op 1 behandeling met de eigen begeleider. Vervolgens krijgen we met de gehele groep een uur les in anatomie. Na de rustpauze gaan we oefenen aan de toestellen, krijgen we pilatesoefeningen of worden we 1 op 1 genomen door onze begeleider of andere therapeut al naar gelang wat nodig is. Tenslotte wordt het programma afgesloten door een gezamenlijke ontspanningsoefening.
De bedoeling is dat we gedurende de 8 weken van een zeer intensieve begeleiding in het begin steeds meer onze eigen therapeut worden en aansluitend goed voor onszelf en verder herstel kunnen zorgen.

Ik heb nu mijn 5e therapiedag achter de rug en gaandeweg blijkt dat er meer mis is met mijn rug dan ik dacht: S&J heeft ontdekt dat mijn rug- en bekken-instabiliteit te danken is aan oud nekletsel. Ik wist van niets, maar mijn moeder kon zich nog goed herinneren dat ik op mijn 6e een nare val heb gemaakt en bovenop mijn nek terecht ben gekomen.

Door deze val, dus 40 jaar geleden (!), is mijn rug en bekken in de loop van tijd instabiel geworden. De kleine spiertjes die mijn rug en bekken stabiel houden zijn minder goed gaan werken of zelfs gestopt. Andere spieren zijn dit gaan overnemen en mijn lichaam is steeds verder gaan 'compenseren' door bijv. scheefstand. Een kettingreactie dus. Naast die sudderende rugpijn heeft de verkeerde belasting van mijn spieren gezorgd voor (blijkt nu) een jarenlange onopgeloste buikpijn!

In de therapie word geleerd hoe de kleine stabiliteitsspiertjes weer 'aangezet' kunnen worden en hoe die weer onderling goed kunnen gaan werken. Dit aanzetten en leren coördineren gebeurt niet automatisch. Bij 'reguliere' hulp (bijv. fysiotherapie) wordt vaak niet gekeken naar de stabiliteit en coördinatie van het lichaam maar wordt getraind op kracht en uithoudingsvermogen. Bij het Spine & Joint Centrum pakken ze het gehele probleem aan in 5 stappen:
1. en 2. eerst leren stabiliseren en goed coördineren
3. en 4. daarna opbouwen van kracht en uithoudingsvermogen
5. leren weer goed functioneel te bewegen

Het opbouwen gaat niet zomaar: ik moet veel leren en vooral afleren en tijdens het opbouwen is er ook wel terugval (alleen al de spierpijn na iedere therapie is erg wennen). Naast de therapie in Rotterdam moet ik thuis oefeningen doen en dat scala wordt steeds uitgebreider. In mijn geval is ontspanning een erg belangrijk deel om de overbelaste spieren weer te leren uitrusten en herstellen: elke dag, na ieder uur moet ik 15 minuten ontspannen en moet ik liggend ademhalingsoefeningen doen. Het klinkt lekker en leuk dat vele 'ontspannen' maar in de praktijk is het pittig toe te passen en vol te houden.

Na 5 dagen therapie in 2,5 week, dagelijkse oefeningen en verplichte rust voel ik me al een stuk beter. Ik slaap veel beter, wordt niet vaak meer wakker van de pijn in mijn rug en bekken, heb overdag minder last van mijn ‘gebruikelijke’ rugpijn (wel last van de ‘nieuwe’ spierpijn) en mijn jarenlange buikpijn is sinds een week (bijna) verdwenen als sneeuw voor de zon!

Wordt vervolgd!

LENTE

Het is alweer eind maart! Niet te geloven hoe snel de tijd gaat. De laatste x dat ik een stukje schreef was in december..

Er is veel gebeurd de afgelopen maanden. Zo heeft René een nieuwe baan. Wel bij ING maar nu op de internet/mobiel-afdeling. Het is voor hem heel inspannend omdat hij hier middenin de hectiek zit waar hij voorheen vnl. als consultant werkzaam was. Hij vindt het super maar die lange dagen plus 3 uur reistijd per dag vergt wel veel van hem. Zelf heb ik het druk met kantoor.. Mede op verzoek van mijn manager ga ik in september mijn 2e deel van de opleiding salarisadministratie doen en daar heb ik zin in! Daarnaast alle 'dingetjes' van familie, huis en tuin en mijn pijnlijke rug.. we hadden zin in een paar dagen voor onszelf.

Na de verjaardagen van Tim en mijzelf (resp. 19 en 18 maart) zijn René en ik een paar dagen naar Beekbergen gegaan in een huisje van Landal. We zaten er heerlijk al was het huisje niet helemaal berekend op mensen van onze lengte (en breedte :-). We hebben genoten van de vogels om ons heen en hebben doppinda's gestrooid die nog meer vogels trokken waaronder een specht. Ook kregen wij tweemaal per dag bezoek van een eekhoorn, die dankbaar de pinda's opzocht om ze vervolgens een paar meter verder te begraven. Wat hebben wij genoten van die beestjes, hun gerommel en getierelier en vooral de verdere stilte van het bos. En ook de eerste lammetjes die we al in de weides zagen!

Het weer in deze dagen was super zonnig: de LENTE is losgebarsten. Wij hebben daarom veel tijd buiten doorgebracht. We zijn naar Deventer geweest. Een prachtige oude stad met een fijne sfeer en leuke winkels. Ook zijn wij 2 dagen naar Zutphen geweest. Wat was dát een verrassing! Deze stad is middeleeuws en heel mooi geconserveerd. We hebben onze ogen uitgekeken. Als we alle 'nieuwe' technieken weg dachten (auto's, fietsen enz.) dan konden we ons goed voorstellen dat hier vroeger paarden en rijtuigen op de keien rond hobbelden. Donderdag was er een markt en die uitstalling van vooral veel planten en bloemen deden die middeleeuwse sfeer nog meer recht aan.

We hebben in die dagen veel terrasjes aangedaan, lekker gegeten, gedronken en genoten van de rust, de zon en alle kleur en genoten van het kijken naar de drukte om ons heen. En vooral genoten wij van het niets moeten.. wat is dat een luxe!

Maar morgen gaat het gewone leven weer van start al is maandag wel een aparte dag: ik krijg mijn eerste rugonderzoek in het Spine & Joint Centre in Rotterdam. Ik kijk er naar uit. Mijn rugpijn is hardnekkig en het is uitputtend omdat het me vooral 's nachts veel last geeft. Het houdt me uit mijn slaap en dat breekt me op. Ik hoop van harte dat er 'iets' gevonden wordt of dat ik in ieder geval een leidraad krijg hoe ik hiermee beter om kan gaan.

Maar vooralsnog is het zondagmorgen en gaan we nog even genieten van de rust en stilte in huis voordat het gewone leven weer van start gaat morgen.