Tuesday, 13 December 2011
WERKLOOS!
Zoals ik al eerder schreef ben ik per 1 oktober 2011 werkloos geworden. Na 28 jaar onafgebroken werk bij diverse en uiteenlopende werkgevers heb ik nu geen werk meer om naartoe te gaan. Dat kostte me toch wat moeite om mezelf aan aan te passen: heel raar om nu ineens 'tijd' te hebben, maar geen duidelijk omschreven doel hoe met die tijd om te gaan.
Wat mij verbaast van mijzelf is hoe groot het aandeel 'werk' was voor mijzelf in die periode. Voor mijn zelfwaardering, mijn bestaansrecht, mijn 'zijn'. Al die jaren haalde ik voldoening uit mijn werk, zowel tijdens mijn 1e huwelijk, mijn alleenstaand ouderschap en nu in mijn 2e huwelijk. Mijn werk was ik, ik was mijn werk. Eigenlijk was er weinig tot geen onderscheid tussen werk en privé. Ik was altijd trots op mijn werk, praatte er graag over, was in de meeste gevallen ook een goed promotor van 'mijn' bedrijf. En eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat er zomaar een einde aan zou kunnen komen. Althans niet vóór mijn pensioenleeftijd. Maar 'ineens' sta ik dan toch op straat.
Dat ik het enigszins zag aankomen heeft mij wel geholpen om het verlies een plek te geven voor ik daadwerkelijk in de WW terecht kwam. Ik kon dus al gaan denken aan mijn nieuwe doelen voor gedurende mijn (hopelijk korte) WW-periode. Het hoofddoel: op zoek naar ander werk. Maar als vanzelfsprekend geen werk om het werken alleen, maar weer een baan waar ik voldoening uit kan halen, een stuk trots en waar ik verschil kan uitmaken. Voor minder wil ik het niet, voor minder kan ik het niet!
Maar: is dat ook gewenst door de werkgever? Sollicitatie na sollicitatie, afwijzing na afwijzing blijkt 'dat ik niet voldoende in het profiel pas'. Wat betekent dat? Ik heb het diverse keren nagevraagd. Van de weinige reacties die ik op die vraag kreeg (slechts 1) is het me niet veel duidelijker geworden. Mijn eigen vermoeden is dat ik met mijn 46 jaar te oud ben? In ieder geval te kostbaar, duurder dan een schoolverlater van 21 en dat zag ik al aankomen. Mijn salaris'eis' (lees: datgene wat ik in mijn vorige baan verdiende) heb ik dus losgelaten in de veronderstelling dat ik daardoor (nog) aantrekkelijker ben voor de nieuwe werkgever, naast mijn ervaring, kennis en kunde.
Maar nog steeds pas ik niet in dat 'gestelde profiel'. Wat voor profiel is dat dan? Als ik de vacatures erop nalees voldoe ik welzeker aan de eisen alsook aan de gestelde vaardigheden. Kennelijk zijn er dan nog meer eisen die niet op schrift gezet worden of in ieder geval niet hardop gezegd kunnen worden zoals inderdaad die leeftijdsgrens?
Persoonlijk denk ik dat mijn leeftijd juist een voordeel is: ik ben de vruchtbare leeftijd al zo goed als voorbij (geen haar op mijn hoofd die nog denkt aan baby's en luiers en daardoor noch aan zwangerschaps- als ouderschapsverlof) en het aantal thuiswonende kinderen vermindert snel. Ik ben nog jong van geest al loop ik geen marathon (maar dat heb ik ook nooit gedaan). Ik ben nog steeds representatief al dan niet in een maat meer, maar ik weet van wanten in de meest uiteenlopende situaties door 28 jaar praktijkervaring. Dit alles zou toch aantrekkelijk moeten zijn voor de nieuwe werkgever? Een medewerker die de klappen van de zweep kent, direct kan instromen, weinig tot geen inwerktijd nodig heeft en ook nog eens haar uren werkt zonder grote kans op calamiteiten en/of letterlijke kinderziektes.
Hoe dan ook.. om mij heen hoor ik geregeld dezelfde zuchten en vragen om antwoorden daarop. Allemaal mensen uit mijn leeftijdsgroep die denken dat zij met hun ervaring, kennis en vaardigheden zoveel verschil kunnen uitmaken in werk. Die hopen dat zij in korte tijd weer aan de slag kunnen en kunnen deel gaan uitmaken van het beroepsleven, gewoon, omdat zij GOED zijn!
Persoonlijk geloof ik er nog steeds in dat ik binnen afzienbare tijd (in januari 2012? of februari?) weer aan de slag kan. 'Ik voel het aan mijn water'.. of is het wishful thinking? Eerlijk gezegd weet ik dat niet meer zo goed en dat alleen al voelt niet prettig. Ik volhard dus in mijn vertrouwen dat het goed komt en misschien stop ik daarmee mijn hoofd in het zand. Maar ik weet zeker dat er een werkgever is die 'wacht' op mijn komst, die blij zal zijn met de emmer ervaring en het enthousiasme wat ik meebreng. Die weet dat ik verschìl kan uitmaken binnen zijn organisatie. Ik wilde alleen dat ik zijn telefoonnummer al had!
Wat mij verbaast van mijzelf is hoe groot het aandeel 'werk' was voor mijzelf in die periode. Voor mijn zelfwaardering, mijn bestaansrecht, mijn 'zijn'. Al die jaren haalde ik voldoening uit mijn werk, zowel tijdens mijn 1e huwelijk, mijn alleenstaand ouderschap en nu in mijn 2e huwelijk. Mijn werk was ik, ik was mijn werk. Eigenlijk was er weinig tot geen onderscheid tussen werk en privé. Ik was altijd trots op mijn werk, praatte er graag over, was in de meeste gevallen ook een goed promotor van 'mijn' bedrijf. En eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat er zomaar een einde aan zou kunnen komen. Althans niet vóór mijn pensioenleeftijd. Maar 'ineens' sta ik dan toch op straat.
Dat ik het enigszins zag aankomen heeft mij wel geholpen om het verlies een plek te geven voor ik daadwerkelijk in de WW terecht kwam. Ik kon dus al gaan denken aan mijn nieuwe doelen voor gedurende mijn (hopelijk korte) WW-periode. Het hoofddoel: op zoek naar ander werk. Maar als vanzelfsprekend geen werk om het werken alleen, maar weer een baan waar ik voldoening uit kan halen, een stuk trots en waar ik verschil kan uitmaken. Voor minder wil ik het niet, voor minder kan ik het niet!
Maar: is dat ook gewenst door de werkgever? Sollicitatie na sollicitatie, afwijzing na afwijzing blijkt 'dat ik niet voldoende in het profiel pas'. Wat betekent dat? Ik heb het diverse keren nagevraagd. Van de weinige reacties die ik op die vraag kreeg (slechts 1) is het me niet veel duidelijker geworden. Mijn eigen vermoeden is dat ik met mijn 46 jaar te oud ben? In ieder geval te kostbaar, duurder dan een schoolverlater van 21 en dat zag ik al aankomen. Mijn salaris'eis' (lees: datgene wat ik in mijn vorige baan verdiende) heb ik dus losgelaten in de veronderstelling dat ik daardoor (nog) aantrekkelijker ben voor de nieuwe werkgever, naast mijn ervaring, kennis en kunde.
Maar nog steeds pas ik niet in dat 'gestelde profiel'. Wat voor profiel is dat dan? Als ik de vacatures erop nalees voldoe ik welzeker aan de eisen alsook aan de gestelde vaardigheden. Kennelijk zijn er dan nog meer eisen die niet op schrift gezet worden of in ieder geval niet hardop gezegd kunnen worden zoals inderdaad die leeftijdsgrens?
Persoonlijk denk ik dat mijn leeftijd juist een voordeel is: ik ben de vruchtbare leeftijd al zo goed als voorbij (geen haar op mijn hoofd die nog denkt aan baby's en luiers en daardoor noch aan zwangerschaps- als ouderschapsverlof) en het aantal thuiswonende kinderen vermindert snel. Ik ben nog jong van geest al loop ik geen marathon (maar dat heb ik ook nooit gedaan). Ik ben nog steeds representatief al dan niet in een maat meer, maar ik weet van wanten in de meest uiteenlopende situaties door 28 jaar praktijkervaring. Dit alles zou toch aantrekkelijk moeten zijn voor de nieuwe werkgever? Een medewerker die de klappen van de zweep kent, direct kan instromen, weinig tot geen inwerktijd nodig heeft en ook nog eens haar uren werkt zonder grote kans op calamiteiten en/of letterlijke kinderziektes.
Hoe dan ook.. om mij heen hoor ik geregeld dezelfde zuchten en vragen om antwoorden daarop. Allemaal mensen uit mijn leeftijdsgroep die denken dat zij met hun ervaring, kennis en vaardigheden zoveel verschil kunnen uitmaken in werk. Die hopen dat zij in korte tijd weer aan de slag kunnen en kunnen deel gaan uitmaken van het beroepsleven, gewoon, omdat zij GOED zijn!
Persoonlijk geloof ik er nog steeds in dat ik binnen afzienbare tijd (in januari 2012? of februari?) weer aan de slag kan. 'Ik voel het aan mijn water'.. of is het wishful thinking? Eerlijk gezegd weet ik dat niet meer zo goed en dat alleen al voelt niet prettig. Ik volhard dus in mijn vertrouwen dat het goed komt en misschien stop ik daarmee mijn hoofd in het zand. Maar ik weet zeker dat er een werkgever is die 'wacht' op mijn komst, die blij zal zijn met de emmer ervaring en het enthousiasme wat ik meebreng. Die weet dat ik verschìl kan uitmaken binnen zijn organisatie. Ik wilde alleen dat ik zijn telefoonnummer al had!
Subscribe to:
Posts (Atom)