Ruggespraak III

De triggerpoints-theorie (dat op een pijnlijke plek niet persé de oorzaak van de pijn hoeft te zitten) van René heeft heel wat voeten in de aarde gehad.

Inmiddels is bekend dat NIET mijn rug de oorzaak is van mijn nu ruim 3 maanden durende rugpijn maar mijn rechter heupgewricht en het heiligbeen. Het gewricht rechts en mijn heiligbeen zijn ontwricht en veroorzaken een uitstralende pijn via mijn billen naar mijn onderrug en ook naar mijn rechterbeen. Kennelijk zit er een zenuwbaan beklemd. Dit is eerder al geconstateerd door de manuele therapeut en zij heeft geprobeerd het gewricht goed te zetten. Helaas 'hield' dat niet en is het weer terug (fout) geschoten. Nu proberen we met fysiotherapie en veel oefeningen het gewricht op orde te krijgen.

De triggerpoint-massages van René werpen vrucht af. De pijn wordt minder en daar ben ik heel blij mee. Een nachtje doorslapen was een luxe de laatste maanden en ik geniet daar volop van. Ik krijg ook 'ineens' meer energie wat mij nu nog meer doet beseffen wat pijn aanricht zo in het dagelijkse leven.

Maar de wereld draait door en van lieve mensen in mijn omgeving horen wij vervelende berichten. Een nare huidplek, die misschien wijst op kanker. Iemand waarbij kanker is geconstateerd. De schoonmoeder van Renés collega is zojuist overleden. Maar een andere collega is vader geworden. Leven en dood, blijdschap en verdriet staan zó dicht naast elkaar!

Laten we genieten van ieder gezond moment dat ons gegeven wordt. Ons mooie leven hier op aarde is tenslotte in een vloek en een zucht voorbij. Laten we er iets moois van maken, elke dag weer!

'The happy couple'

Foto's zeggen meer dan duizend woorden. Dus.. geniet van de foto's van ons gelukkige stelletje!

. .

.

Ruggespraak II - ode aan René

Inmiddels is het ruim 3 maanden geleden dat ik door mijn rug ben gegaan. Helaas is er nog geen verbetering opgetreden. Diverse bezoeken aan huisarts, fysiotherapeut, manuele therapeut en een neuroloog voor een hernia-onderzoek hebben niets opgeleverd.
Tot René zich ermee ging bemoeien. Hij heeft mijn klachten gebundeld en op internet is hij gaan zoeken naar mogelijke oorzaken en vond Ischias. Een aandoening van de spieren die onder andere dezelfde klachten veroorzaken als die ik momenteel ervaar. Het balletje is weer gaan rollen. Maandag onderga ik een onderzoek en wellicht de eerste behandeling al.

Maar René deed meer: hij bestelde het boek 'Handboek Triggerpoint-Therapie' geschreven door Clair en Amber Davies. Dit boek legt uit dat pijnklachten in nek, schouders, rug, maar ook in benen en armen kunnen ontstaan door het samenknijpen en vast gaan zitten van spierbundeltjes en spierkramp/knobbels veroorzaken. Deze knobbels raken en beïnvloeden de naastliggende spierweefsels. Deze weefsels raken weer andere spierbundeltjes enzovoorts. Hierdoor ontstaat een waaiervorm wat een uitstralende pijn veroorzaakt. Dat wil zeggen dat niet in wáár je de pijn voelt persé de oorzaak hoeft te liggen van die pijn. Deze pijnpunten, deze knobbels noemen ze in het boek 'triggerpoints' en deze chronische knelpunten zijn te behandelen.

"Door middel van het stevig masseren van deze 'triggerpoints' doorbreek je de cirkel die de spierkrampen in stand houdt. Het verbetert de (bloed)circulatie door het samengetrokken spierweefsel en het veroorzaakt een strekking van de samengeklonterde spiervezels in de knobbels."

René heeft mij nu eenmaal gemasseerd. Tijdens de, tot mijn verbazing bijna pijnloze maar wel zeer harde, massage werd de pijn al minder. Na de massage kwam de uitstralende pijn echter forser opzetten waardoor ik pijnstillers moest nemen omdat ik anders echt niet in slaap zou komen. Maar de ochtend erop, de dag waarop ik dit stukje schrijf, blijkt de pijn sterk verminderd. Ik voel nog wel de 'doofheid' in mijn stuitje, billen en rechterbeen en pijnloos is het niet, maar de gemene, snijdende pijn voel ik niet meer! Ik ben - na drie maanden pijnlijden - erg opgelucht en ik geniet voorzichtig van deze 'pauze'. Belangrijkste is dat ik meer hoop heb dat ik echt van deze pijn af kan komen!

René beloofde mij de komende avonden te blijven masseren. Ik kijk ernaar uit want wie weet is dit de doorbraak en zal - samen met de behandeling van de fysiotherapeut - die ellendige pijn eindelijk achter de rug zijn.

Aandacht

Eind vorig jaar hebben wij een nieuw gezin voor onze labrador Terra moeten zoeken. Na enkele jaren 'verkoudheid' bleek ik allergisch te zijn voor haar uitvallende haren. Ook voor de (gewone) poezen blijk ik allergisch.. Van hen kon ik echt geen afscheid nemen, poezenmens die ik ben. Zij leven hun leventje nu meestal buiten de deur en als zij binnen zijn houd ik (meestal) afstand en dat gaat goed.

Het afscheid van Terra was kort en krachtig. In de auto heb ik (stiekem, want de kinderen zaten achterin) tranen met tuiten gehuild en ook daarna heb ik geregeld het gevoel gehad dat mijn hart was gebroken. Na enkele maanden is het echt scherpe eraf maar toch besef ik me steeds meer hoezeer ik haar mis. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Een hond is zo anders dan een kat.. veeleisender. Ze vràgen om aandacht waar katten het alleen komen halen als zij zelf zin hebben. Maar ze géven ook meer anders dan katten die alle genegenheden van de mens zich laten welgevallen en alleen iets geven als zij zin hebben (of trek in eten).

Nu ik al even thuis zit wegens rugproblemen mis ik ons Tekkeltje heel erg.. haar grote kop die ze altijd op mijn schoot legde als ze voelde dat ik niet happy was. Haar aanwezigheid in huis. Het weten dat zij er was en om me gaf, blij was me te zien. Onvoorwaardelijk. Wat ik mis is haar grote lijf in de tuin liggend in de zon en zichzelf koesterend in de warmte. Die aanblik maakte me elke keer zo gelukkig; ik genoot mèt haar door alleen maar naar haar te kijken.

Na enkele maanden thuiszitten 'zeur' ik steeds vaker om aandacht.. dat thuiszitten vind ik steeds erger. De eerste weken vermaakte ik me nog wel met het lezen van veel boeken wat ik - ongelooflijk - toch beu werd. Daarna kwam het mozaïeken, het maken van kussens en het oppimpen van dekens. Momenteel denk ik zelfs aan het maken van mijn eigen kerstkaarten.. Dàt is wel mijn dieptepunt, vind ik zelf.

De laatste 2 weken neus ik op internet. Ik zoek naar honden. Er zijn er zoveel die herplaatst moeten worden. Die niet gewenst zijn bij hun huidige gezinnen om wat voor reden dan ook. Soms om heel treurige zoals een oudere man die zijn hond aanbiedt omdat hij zelf terminaal is. Dan breekt mijn hart! Maar ook minder leuke zoals koppels die voor de eerste keer zwanger zijn en hun hond gewoon opgeven omdat ze het 'te druk' gaan vinden of bang zijn dat de hond de baby niet accepteert. Dat snap ik niet?

Maar eerlijk is eerlijk, een hond 'neem' je niet alleen voor jezelf. En dàt is wel de reden waarom ik zoek (als ik diep vanbinnen kijk bij mijzelf). Ik voel me sneu en een beetje eenzaam, overdag mis ik aanspraak en aandacht (en 's avonds soms ook :-) Een hond in huis zou ik weer heerlijk vinden! Maar kan ik die aandacht ook teruggeven? De hond het leven geven die hij of zij verdient? Binnenkort ga ik weer aan de slag en dan ben ik hele dagen van huis. René werkt, Steven zit op school.. dan zit de hond de hele dag alleen. Gun ik dat dier die eenzaamheid en dat gebrek aan aandacht wat ik nu zelf ondervind? Nee! Daarnaast zadel ik René op met een stuk verzorging omdat ik het in mijn eentje niet wil.. René ziet daar tegenop en dat respecteer ik.
Maar diep in mijn hart zou ik toch zooo graag...


PS: Terra heeft het heel erg naar haar zin bij Ellen, Nine en Fleur in het Brabantse Alphen. Ellen en ik hebben geregeld contact; misschien ook daarom, dat ik uit haar verhalen over Terra de hond zo mis. In ieder geval ben ik heel dankbaar dat Terra het zo naar haar zin heeft. Ik gun hen beiden elkaars aandacht en liefde. Want Terra is dol op Ellen en Ellen is dol op Terra. En dat maakt mij echt blij. Binnenkort ga ik bij hen op bezoek. Daar heb ik zin in want ook Ellen is een leuk mens om bij op bezoek te gaan! Ik weet alleen hoe het gaat voelen als ik Terra dan zie en vervolgens later weer zelf - alleen - weg moet gaan. En dat houdt me een beetje tegen..

Boeken boeken boeken

René en ik zijn boekenwurmen. Ik ben dol op (psychologische) speurders à la Lee Child, Nicci French, Stieg Larsson en ik ben vooral fan van Henning Mankell. Vooral boeken uit Scandinavië spreken mij aan; op de een of andere manier zijn die wat duisterder, beetje depressief bijna.
Renés horizon is veel breder: hij houdt van fantasy en daarnaast leest hij vanalles over geschiedenis (nationaal en internationaal), politiek, religies, oorlogen, ontstaansgeschiedenissen, boeken over automatisering (werk, maar voor hem hobby) enzovoorts. Boeken die mij alleen al door de dikte afschrikken.

René haalde mij enkele jaren geleden over om de boeken van Robin Hobb te gaan lezen. Zij heeft inmiddels 6 trilogieën op haar naam staan en alle achttien boeken heb ik achter elkaar en in één ruk uitgelezen. Wat een geweldige verhalen schrijft zij: De boeken van de Zieners, De boeken van de Nar. De kronieken van de Wilde Regenlanden, De boeken van de zoon van de Krijger, De boeken van de Levende Schepen. En onder haar eigen naam Megan Lindholm, schreeft zij de Windzangers. Allemaal en stuk voor stuk aanraders. Ik vind ze zo goed dat ik de boeken inmiddels voor een tweede keer aan het lezen ben.

René wees me op nog meer boeken waaronder die van de Amerikaanse Brit Bill Bryson. Bryson is in Amerika geboren, heeft 20 jaar doorgebracht in Engeland en verhuisde daarna weer naar de States. Aarzelend ben ik aan een dikke pil begonnen die hij schreef in Engeland: 'Een kleine geschiedenis van bijna alles' en het gaat hier inderdaad over datgene wat de titel beschrijft.. Dit boek was voor mij een stapje te ver en heb ik na het eerste hoofdstuk weggelegd. René hield vol en gaf me Brysons boek 'Een huis vol'.

'Een huis vol' gaat over de ontstaansgeschiedenis van de kamers van het huis in het algemeen en als basis dient het oude Engelse huis waar Bryson zelf jarenlang heeft gewoond. Waarom zijn mensen in huizen gaan wonen en waarom in een dorp of stad. En waarvoor dienen kamers en hoe is dat gegroeid? Waarom heet een toilet, toilet bijvoorbeeld. Een leuk en humoristisch geschreven boek, die me een stuk wijzer heeft gemaakt over het hoe en waarom van de ontstaansgeschiedenis van huizen en hun omgeving. Zo wordt op de vraag 'Waarom lijken oude kerken in Engeland altijd enkele meters door hun funderingen gezakt' antwoord gegeven en het antwoord is NIET wat ik dacht dat het zou zijn!! (*)

Aan 'De kleine geschiedenis van bijna alles' ben ik daarna toch weer begonnen en inderdaad dit bleek voor mij een fikse pil. Maar zeker geen bittere: maar het is een boek met duizenden weetjes en ooh's en aah's over de 'ontdekkingen' van de aarde, atomen, bacteriën, elektriciteit, medicijnen enzovoorts.

Nu lees ik de boeken die Bryson schreef nadat hij terugkeerde in Amerika en de cultuurshock die hij meemaakte. Hij beschrijft de soms absurde levenswijze en mentaliteit van Amerikanen en op zo'n herkenbare en humorvolle manier en vooral ook met zoveel zelfspot dat ik regelmatig smakelijk moet lachen.

Bryson heeft nog veel meer boeken op zijn naam staan dus gelukkig ben ik met hem nog lang niet klaar. Maar ik ben wel heel benieuwd wat René nog meer voor leuks in zijn boekenkast heeft staan!


(*) dit komt doordat in de loop der eeuwen de 'materie' van begraven lichamen rondom de kerken de aarde ophogen. De kerken zakken dus niet in de grond maar de grond komt letterlijk omhoog!

Dierendag

4 oktober Wereld Dierendag. Sinds enkele jaren bij ons in huis afgeschaft. Waarom? Omdat het voor onze huisdieren elke dag dierendag is en wij voor hen 'slechts' obers en matrassen, ruggenkrabbers en voederaars, kussens en toiletpotten zijn. En dat met al onze liefde en plezier gegeven (en klaarblijkelijk ook zo ontvangen).

Sinds enkele maanden sparen wij airmiles op een airmiles kaart van stichting AAP. AAP vangt ontheemde apen op uit vaak de meest trieste en soms gruwelijke omgevingen. Misschien een goed initiatief voor de lezer van dit stuk voor werelddierendag van 2010? Kost geen geld, een beetje moeite, maar veroorzaakt groots verschil: https://www.aap.nl/air-miles-sparen-voor-aap.html

Onderstaand een filmpje van onze poezen; een paar minuten uit hun hectische leven van alledag...

Mijn zus, mijn broer en ik

Na de plotselinge dood van mijn zus in april 2009 voelde ik een sterkte behoefte haar verlies een plek te willen geven op 'mijn manier'. Begin 2010 heb ik het mozaïeken herontdekt door mijn lieve vriendin Marion en al snel besefte ik dat dit voor mij dé manier was om de dood van Anja voor mijzelf te verwerken, een plaats te geven en verder te kunnen gaan.

Letterlijk met bloed, zweet en tranen heb ik haar gezicht gemaakt. Haar portret hangt bij ons in huis en elke keer dat ik kijk voel me warm vanbinnen. Het is goed zo. Zij heeft een plek, letterlijk en figuurlijk.

Tijdens het maken van haar gezicht voelde het voor mij als natuurlijk om ook het portret van mijn broer vast te leggen en daarna dat van mij.

Er zo mee bezig te zijn is voor mij een goed manier om zaken uit het verleden los te laten en volledig in het nu te stappen. Het voelt als therapie: bedenken, puzzelen, meten en vervolgens verwerken, knippen, plakken. Het heeft allemaal zijn tijd, zijn volgorde en uiteindelijk zijn plaats.

Ik ga door met het maken van de portretten van diegenen die mij lief zijn. Het voelt zo heerlijk om te doen. Het daadwerkelijke mozaïeken is mooi handwerk en het in mijn geest bezig zijn met die persoon, ook. De gezichten van mijn zoon, mijn ouders, lieve vrienden.. in mijn gedachten staan ze allemaal 'in de week' en de volgorde wordt bepaald door wat er in mijn hart en hoofd het eerste op zijn plek valt. En nu is dat mijn lief. Vandaag begin ik met de eerste stukjes. Ik heb er zin in en ben nieuwsgierig naar wat dit bij mij teweeg brengt.

Postcrossing

Gisteren en vandaag ontving ik de eerste ansichtkaarten van postcrossing.com. Heel erg leuk; de kaarten zijn 'anders' dan die wij in NL hebben en ook de postzegels vind ik erg mooi. Een kaart kreeg ik uit Duitsland, een uit Frankrijk en de derde uit Polen. Alle 'postcrossers' hebben de moeite genomen om iets gezelligs achterop te schrijven. Zo is de dame uit Frankrijk een lerares muziek en zou onderweg naar haar school de kaart gaan posten.

Echt leuk om een piepklein inkijkje te krijgen in het leven van alledag van de mensen om mij heen, maar in andere landen.

Mijn eerste 5 verzonden postkaarten hebben gezamenlijk 16.676 kilometers afgelegd! Vandaag heb ik weer 5 kaarten verzonden waaronder 2 naar Rusland.

Ik ben erg benieuwd uit welke landen 'mijn' ansichtkaarten vandaan gaan komen.

Mottige Poezen 2

Na lang wikken en wegen - en het geluk dat zij ons werd aangeboden - hebben wij een nieuwe poes in huis. Zij heeft de koninklijke naam Emma van ons gekregen en is een 5 maanden oude, Devon Rex Torted Tabby. In gewoon Nederlands betekent dit dat zij een lapjeskat is met rood, zwart en wit.

Emma (voorheen Valeria) is heel lief, ondernemend, ondeugend en ook een pittige tante. Floris bekeek haar komst met grote ogen vol onbegrip.. het kostte niet eens 1 dag wennen en nu is hij dol op haar. Ze spelen uren achtereen (daar gáát ons behang en meubilair :-) en vallen daarna, innig omstrengeld, in slaap op de bank of bij ons op het voeteneind van het bed. Vannacht echter troffen we ze beiden aan ONDER onze dekens!

Emma is gisteren gechipt en verder ingeënt en wordt volgende maand gesteriliseerd. Floris is al 'geholpen' maar toont zich een waardige macho Rex.

Harry wordt door Floris niet meer 'lastig' gevallen; zijn aandacht is voor de volle 100% gericht op Emma. Harry daarentegen blijkt nu daardoor een beetje teleurgesteld.. even grommen op zijn tijd is kennelijk wel lekker. Hij zoèkt nu soms die aandacht om daarna wat boos geluid te maken (het lijken toch soms net mensen).

En onze Muis... Muis kwam, overzag, zuchtte diep, at en vertrok weer naar zijn huisje in de tuin.

Al met al een goede beslissing. De toekomst zal uitwijzen hoe het met Harry en de rest van de poezenfamilie gaat.

Electronische Post

In 1983 ging ik als 18-jaar-jong schoolverlatend meisje werken als secretaresse bij Verkeer en Waterstaat. Destijds moesten brieven, memo's en rapporten met de hand-typemachine worden uitgewerkt. Een kopie van die brief maakte ik met carbon; een heel stapeltje ging dan in de machine. Voorop het formele (brief)papier, het carbonpapier met de inktkant naar achteren en daarachter een vel blanco papier. Soms werd daar nog een vel carbon en papier achter gevoegd als 2 kopieën werden gevraagd. De wis-functie bestond nog niet; maakte ik een fout of wilde de schrijver iets gewijzigd zien dan moest ik met tipp-ex corrigeren op zowel het origineel als op de kopie(ën) en daarna met veel gepriegel de juiste letter(s) ertussen zien te wriemelen.

Bij mij op de afdeling, waar onderzoek werd gedaan naar verkeerssignaleringssystemen, werkten de mensen met veel (en toen nog zeer grote) computers. Rapporten van hun hand werden door henzelf in het besturingssyteem MS Dos getypt en lieten dat printen op de plotter; een enorme printer met diverse kleuren pennen die de meest fabelachtige tekeningen en ontwerpen kon tekenen. Tekeningen (en tekst) kwamen terecht op grote, gestreepte kettingvellen die je zelf moest losscheuren van elkaar.

Na de electrische typemachine en typemachines met een beeldschermpje van 1 regel breed, kwamen de grote tekstverwerkers. Er stonden enorme, overkapte printers naast en we gebruikten grote 8 inch floppys waarop wel 2 of maximaal 3 brieven konden worden opgeslagen.

In die tijd woonden mijn slechthorende zus Anja en ik ver van elkaar vandaan; zij in Rijswijk en ik in Baarle Nassau. Wij zagen elkaar niet vaak en konden in die tijd alleen en moeizaam met elkaar praten via de telefoon. Daarom schreven wij brieven en stuurden elkaar briefkaartjes over van alles en nog wat. Anja beschikte al wel over teksttelefoon (eigenlijk een soort voorloper van de pc), maar daarmee kon zij alleen 'schrijvend bellen' met andere slechthorenden en doven die over eenzelfde apparaat beschikten. Dat apparaat had ik niet; wij beperkten ons tot kaartjes en brieven van soms wel 4, 5 of 6 kantjes lang.

Hoe blij waren wij met de email! In korte tijd verschoof onze communicatie (letterlijk) volledig van het papier naar de pc. Enige tijd later volgde onze moeder Joke ook en zo hebben wij jarenlang, als vanzelfsprekend, een email-trio gevormd en zonden wij elkaar dagelijks en soms vaker, emails.

Vorig jaar is Anja plotsklaps overleden en heb ik gezocht naar onze brief- en postkaartwisselingen van het allereerste begin. Tastbare herinneringen van toen. Weinig tot niets heb ik daarvan teruggevonden. Veel te weinig waarde hechtte ik er destijds aan, waarvan ik nu spijt heb. Een van mijn meest waardevolle herinneringen aan haar is haar laatste, handgeschreven kaartje aan mij voor mijn verjaardag in 2009. Slechts luttele weken voor haar overlijden.

Gisteren attendeerde een penvriendin uit Canada mij op een geweldige website: www.postcrossing.com. Na inschrijven kun je adressen opvragen van willekeurige mensen ter wereld om hen een 'ouderwetse' briefkaart te sturen; handgeschreven en voorzien van postzegels. Nadat de kaart is ontvangen wordt dit gemeld op de site waarna jouw eigen adres wordt vrijgegeven en je binnen afzienbare tijd zelf een kaart, van waar en wie dan ook ter wereld, ontvangt.

Het tijdperk van de computers maakt mij heel blij. Ik ben dol op mailen en urenlang surfen (en kopen) op het world wide web, maar ik voel ook een beetje heimwee. Terug naar de tijd van de echte, met de hand geschreven, briefkaart die soms nog werd vol geklad met hartjes, bloemetjes en andere dribbels die aantoonden hoe lief de ontvanger voor de afzender was. De tijd die ervoor werd vrijgemaakt om de kaart te kopen, te beschrijven, te beplakken met postzegels en te posten. Dat maakt het voor mij zo waardevol.

Ik heb mijzelf vandaag aangemeld op Postcrossing.com en de eerste kaarten heb ik geschreven (al heb ik natuurlijk nu geen postzegel in huis). In een periode waarin tijd zo vluchtig is en verdampt waar je bijstaat voelt het voor mij als een oase van rust om de tijd te nemen hiervoor. Ik wens het iedereen toe, die rust en dat plezier. Happy Postcrossing!

Mijdrechts Grootste

De herfst is weer aangebroken. Nog niet 'formeel' maar als je naar buiten kijkt zie je wel wat ik bedoel. (Veel) regen met stevige windvlagen afgewisseld met mooie zonneschijn. De blaadjes verkleuren en vallen hier en daar ook weer van de bomen en planten.
Heerlijk vind ik dit seizoen. Zoveel kleuren, zoveel ongelooflijke pracht en praal. Er gebeurt zoveel: eigenlijk wordt de zomer 'opgegeten'. Veel van wat deze zomer zo mooi in bloei heeft gestaan dient nu als voeding voor mens en dier, maar ook voor insecten, schimmels en meer onzichtbare beestjes. Die prachtige paddenstoelen die 'ineens' de kop opsteken. Ze zijn zó mooi en gedetailleerd. Weleens de onderkant van zo'n hoedje goed bekeken?

Waar ik in deze tijd vooral dol op ben zijn pompoenen. Ze zijn er in allerlei kleuren, soorten en maten. Maar de 'gewone' oranje pompoen vind ik de mooiste. Elk jaar koop ik er wel een aantal voor bij de voor- en achterdeur en geniet ik van de kleur en vorm. Het maakt mij vrolijk om zo verwelkomd te worden. Wat ik zo leuk vindt aan onze omgeving is dat de pompoenen (en bloemen, en groenten enz.) voor een prikkie worden aangeboden bij de omliggende boerderijen. Aan de weg staat dan een (houten) kar met de koopwaar. Je stopt dan het geld in een blikje of lege jampot en neemt gewoon jouw keuze mee. Alleen al het feit dat het geldbusje er gewoon staat en ook meestal blijft staan.. een super blij gevoel geeft me dat.

Pompoenen zijn in Amerika onderwerp van serieuze wedstrijden: 'Wie heeft de grootste' (de States op hun best). Ik las op internet dat enkele jaren geleden de gedoodverfde winnaar onderweg naar de wedstrijd zijn pompoen (van wel liefst 300 kilo) verloor. Deze stortte te pletter langs de kant van de weg. Had hij zonder kleerscheuren de wedstrijdlocatie behaald dan zou zijn pompoen inderdaad de grootste zijn geweest.. de winnaar woog zo'n 70 kilo minder. De geldprijs (15.000 dollar) ging aan zijn neus voorbij. Enkele weken later heeft de treurende verliezer zelfmoord gepleegd.

Deze verhalen zijn unica's, hoop ik dan toch. Wel versterken ze bij mij het niet nader te kunnen omschrijven 'pompoengevoel'. Vooralsnog blijf ik genieten van deze pompoenentijd en morgen gaan we op zoek naar Mijdrechts grootste voor bij onze voordeur.

Ruggespraak

Vanmiddag heb ik weer een bezoek gebracht aan de manueel therapeut. Op 5 augustus jl. ben ik door mijn rug gegaan en dit bleek - nadat de fysiotherapeut de spieren enigszins had losgemaakt - een verschoven tussenwervel te zijn. Een net-nog-niet-hernia.

In mijn werk in personeelszaken maak ik veel mee met zieke medewerkers en het gevoel en hun mededelingen over rugpijn heb ik duidelijk onderschat. De afgelopen weken heb ik vaak met mijn hoofd tegen het plafond gezeten. Wat kan dat gemeen zeer doen, écht geméén. De woorden 'alsof ze een heet mes in je rug steken' (wat ik vaker heb gehoord van die betreffende collega's) kan ik nu precies duiden.

Maandag jl. heeft de manueel therapeut de tussenwervel teruggezet en dat voelde als een verrukkelijke O P L U C H T I N G.. zo heerlijk, geen zenuwpijn meer. Waarna ik vervolgens de rest van de middag en avond als een os heb liggen slapen.

Geen pijn = over! Dus mijn leidinggevende had ik al min of meer verblijd door te zeggen dat ik volgende week weer aan de slag zou gaan. Maar in dit geval blijkt het niet zo te zijn.. vanmiddag kreeg ik van mijn arts een keiharde NO GO.

Het terugzetten van zo'n (tussen)wervel is een (wat schril) 'fluitje' maar het helen kost tijd. Veel tijd blijkt dus. Het zal daardoor nog wel even duren voor ik ermee klaar ben. Duidelijk de laatste loodjes en geduld is een schone zaak maar 'klaar' ben ik er al wel mee!

Mottige Poezen

Onze poezen hebben 'mot' onderling en dat wordt steeds vervelender. Floris (onze devon rex van 1 jaar) verveelt zich nu de kinderen weer naar school zijn en lokt de andere 2 katers uit om te spelen. Harry is een brommerige oude kater. Een vrijdoos voor alles wat beweegt (ook fietsen en honden) behalve andere katten.. dus spelen met Floris zit er niet in. Muis is een kater van 5 en die zit thuis altijd onder de plak: zowel bij Harry als Floris. Spelen doet hij weleens maar niet uren achtereen, wat Floris dus juist zo leuk vindt.

Kortom, we hebben een probleem. Hun gedrag naar elkaar wordt vervelender: Harry gromt en slaat sneller en vaker, Floris daagt steeds meer uit om te spelen en Muis wordt angstiger. Om dit te doorbreken is Harry per vandaag aan een kalmerend middel gegaan. De feromoonstekkers (die een voor katten 'happy hormoon' uitstoten) hebben even gewerkt maar nu niet meer. Tijd voor een hardere methode. Ik duim toch zo dat dit gaat werken.

Zou een speelkameraadje voor Floris helpen? Daar zitten we steeds meer aan te denken. Het alternatief: een kat (Harry) wegdoen, daar moet ik nog even niet aan denken. Maar nóg een kat erbij?!

Hoe start je met bloggen?

Woensdag 1 september 2010; een mooie dag om te beginnen met mijn blog!

Van de blogs van mijn penpals Uta (Canada) en Marion (NL) heb ik gezien hoe leuk het is om via de blogs mee te delen in hun dagelijks leven en met hun gezinnen. De foto's, de verhalen, heerlijk om te lezen. Vandaar dat ik heb besloten zelf een blog te beginnen. Ook om zodoende mijn penvrienden een inkijkje te geven in mijn en ons leven.

Vandaag is het niet zo'n boeiende dag moet ik zeggen.. Steven is net de deur uit om naar school te gaan (Hogeschool Amsterdam, deze week begonnen met zijn studie) en René is aan het werk.
Woensdagen zijn mijn vaste roostervrije dagen, maar momenteel ben ik 'ziek' thuis. Ben door mijn rug gegaan en zit tegen een hernia aan. Maandag jl. is een tussenwervelschijf teruggezet en sindsdien ben in pijnloos: de zenuwpijn is weg maar na het 'kraken' heb ik wel het gevoel een trap in mijn onderrug te hebben gehad. Dat heelt al snel. Morgen controle en een eventuele 2e kraakbeurt. Ik hoop snel weer te kunnen starten met werk.