Donderdagnacht werd ik wakker met het idee om van onze schuur 'mijn' hobbyruimte te maken.. dit gevoel was zo sterk en vooral zo positief, dat ik het voorlegde aan René op een wat prettiger tijdstip. Hij was het er gelukkig helemaal mee eens dus vol goede moed zijn we begonnen.
Onze schuur kunnen we eigenlijk beter omschrijven als een privé 'afvalstation' alleen zijn alle materialen bij (althans onze) gemeentewerf prachtig gescheiden, wat niet het geval is in onze schuur.. Ondanks dat ik riep 'ik kan dit alleen af' had ik uiteindelijk wel de sterke armen van René nodig om de opruimklus te klaren.
Nadat de schuur was geleegd was de tuin gevuld met een berg 'overtollig' en een berg 'nader uit te zoeken'. Dat was van later zorg, eerst moest de schuur grondig worden ontdaan van spinnen. Daar krijg ik toch wel de kriebels van dus het gaf me veel voldoening om te zien hoe schoon het werd.
Vervolgens zeil gehaald en (zelf!) gelegd: zwart/wit geblokt en ook gelegd een pláátje om te zien. Wat lijkt de schuur veel groter met dat zeil en sowieso veel frisser: wat ziet het er prachtig uit!
... iets wat we van de tuin niet konden zeggen.. Gelukkig wilden Steven en Tim wel een handje helpen en de berg 'troep' wegbrengen naar het afvalstation. Dat ruimde de tuin al behoorlijk op. Toch bleef er een onbehoorlijke hoeveelheid spullen achter wat een plekje moest vinden in de schuur. Na veel vijven en zessen is hiervan alsnog de helft naar het afvalstation gebracht. De rest is nader uitgezocht en opgeborgen. En wat resteert: een geweldige hobbyplek annex fietsenhok/tuinschuurtje! Eigenlijk bijna te mooi om te gebruiken..
PS: Wat voelt het trouwens heerlijk om oude rommel los te laten en van daar weer verder te gaan! Was het maar zo eenvoudig om ook in je eigen hoofd op te ruimen.
Onlangs kreeg ik van mijn manager te horen dat er voor 2 personen op HR geen plaats meer is.. het werk wordt afgeroomd en de expertise zal voortaan bij het hoofdkantoor worden gehaald. Wat resteert is een functie die, volgens hen, qua inhoud beter geschikt is voor mijn veel jongere collega (schoolverlater). Nog diverse gesprekken hebben dit gesprek gevolgd maar helaas: voor mij is er vanaf 1 oktober geen werk meer.
Het bericht kwam als donderslag bij heldere hemel. Niet alleen bij mij maar ook bij mijn collega's waarmee ik de afgelopen 3,5 jaar een sterke band heb gekregen. Deze jaren waren dan ook roerig: wisseling van directie, 2 reorganisaties in korte tijd en vergeet niet de economische terugval. Dat stukje, het achterlaten van mijn collega's, daar heb ik de meeste moeite mee.. ik ben een dienstverlenend mens en vooral in deze onzekere periode van reorganisatie weet ik dat ik voor hen en het bouwen aan vertrouwen verschil kan maken. Maar het mag helaas niet zo zijn.
Ik ben inmiddels weer aan het solliciteren geslagen. Er zijn leuke banen maar de eisen zijn af en toe absurd hoog: van een schoolverlater 5 jaar ervaring vragen? Ik moet er hartelijk om lachen..
Het gaat met ups en downs maar ik houd goede moed en blijf sowieso lachend in het leven staan.
Enne.. als U een leuke job voor me weet?
PS: Wat voelt het trouwens heerlijk om oude rommel los te laten en van daar weer verder te gaan! Was het maar zo eenvoudig om ook in je eigen hoofd op te ruimen.