Ruggespraak III

De triggerpoints-theorie (dat op een pijnlijke plek niet persé de oorzaak van de pijn hoeft te zitten) van René heeft heel wat voeten in de aarde gehad.

Inmiddels is bekend dat NIET mijn rug de oorzaak is van mijn nu ruim 3 maanden durende rugpijn maar mijn rechter heupgewricht en het heiligbeen. Het gewricht rechts en mijn heiligbeen zijn ontwricht en veroorzaken een uitstralende pijn via mijn billen naar mijn onderrug en ook naar mijn rechterbeen. Kennelijk zit er een zenuwbaan beklemd. Dit is eerder al geconstateerd door de manuele therapeut en zij heeft geprobeerd het gewricht goed te zetten. Helaas 'hield' dat niet en is het weer terug (fout) geschoten. Nu proberen we met fysiotherapie en veel oefeningen het gewricht op orde te krijgen.

De triggerpoint-massages van René werpen vrucht af. De pijn wordt minder en daar ben ik heel blij mee. Een nachtje doorslapen was een luxe de laatste maanden en ik geniet daar volop van. Ik krijg ook 'ineens' meer energie wat mij nu nog meer doet beseffen wat pijn aanricht zo in het dagelijkse leven.

Maar de wereld draait door en van lieve mensen in mijn omgeving horen wij vervelende berichten. Een nare huidplek, die misschien wijst op kanker. Iemand waarbij kanker is geconstateerd. De schoonmoeder van Renés collega is zojuist overleden. Maar een andere collega is vader geworden. Leven en dood, blijdschap en verdriet staan zó dicht naast elkaar!

Laten we genieten van ieder gezond moment dat ons gegeven wordt. Ons mooie leven hier op aarde is tenslotte in een vloek en een zucht voorbij. Laten we er iets moois van maken, elke dag weer!

'The happy couple'

Foto's zeggen meer dan duizend woorden. Dus.. geniet van de foto's van ons gelukkige stelletje!

. .

.

Ruggespraak II - ode aan René

Inmiddels is het ruim 3 maanden geleden dat ik door mijn rug ben gegaan. Helaas is er nog geen verbetering opgetreden. Diverse bezoeken aan huisarts, fysiotherapeut, manuele therapeut en een neuroloog voor een hernia-onderzoek hebben niets opgeleverd.
Tot René zich ermee ging bemoeien. Hij heeft mijn klachten gebundeld en op internet is hij gaan zoeken naar mogelijke oorzaken en vond Ischias. Een aandoening van de spieren die onder andere dezelfde klachten veroorzaken als die ik momenteel ervaar. Het balletje is weer gaan rollen. Maandag onderga ik een onderzoek en wellicht de eerste behandeling al.

Maar René deed meer: hij bestelde het boek 'Handboek Triggerpoint-Therapie' geschreven door Clair en Amber Davies. Dit boek legt uit dat pijnklachten in nek, schouders, rug, maar ook in benen en armen kunnen ontstaan door het samenknijpen en vast gaan zitten van spierbundeltjes en spierkramp/knobbels veroorzaken. Deze knobbels raken en beïnvloeden de naastliggende spierweefsels. Deze weefsels raken weer andere spierbundeltjes enzovoorts. Hierdoor ontstaat een waaiervorm wat een uitstralende pijn veroorzaakt. Dat wil zeggen dat niet in wáár je de pijn voelt persé de oorzaak hoeft te liggen van die pijn. Deze pijnpunten, deze knobbels noemen ze in het boek 'triggerpoints' en deze chronische knelpunten zijn te behandelen.

"Door middel van het stevig masseren van deze 'triggerpoints' doorbreek je de cirkel die de spierkrampen in stand houdt. Het verbetert de (bloed)circulatie door het samengetrokken spierweefsel en het veroorzaakt een strekking van de samengeklonterde spiervezels in de knobbels."

René heeft mij nu eenmaal gemasseerd. Tijdens de, tot mijn verbazing bijna pijnloze maar wel zeer harde, massage werd de pijn al minder. Na de massage kwam de uitstralende pijn echter forser opzetten waardoor ik pijnstillers moest nemen omdat ik anders echt niet in slaap zou komen. Maar de ochtend erop, de dag waarop ik dit stukje schrijf, blijkt de pijn sterk verminderd. Ik voel nog wel de 'doofheid' in mijn stuitje, billen en rechterbeen en pijnloos is het niet, maar de gemene, snijdende pijn voel ik niet meer! Ik ben - na drie maanden pijnlijden - erg opgelucht en ik geniet voorzichtig van deze 'pauze'. Belangrijkste is dat ik meer hoop heb dat ik echt van deze pijn af kan komen!

René beloofde mij de komende avonden te blijven masseren. Ik kijk ernaar uit want wie weet is dit de doorbraak en zal - samen met de behandeling van de fysiotherapeut - die ellendige pijn eindelijk achter de rug zijn.

Aandacht

Eind vorig jaar hebben wij een nieuw gezin voor onze labrador Terra moeten zoeken. Na enkele jaren 'verkoudheid' bleek ik allergisch te zijn voor haar uitvallende haren. Ook voor de (gewone) poezen blijk ik allergisch.. Van hen kon ik echt geen afscheid nemen, poezenmens die ik ben. Zij leven hun leventje nu meestal buiten de deur en als zij binnen zijn houd ik (meestal) afstand en dat gaat goed.

Het afscheid van Terra was kort en krachtig. In de auto heb ik (stiekem, want de kinderen zaten achterin) tranen met tuiten gehuild en ook daarna heb ik geregeld het gevoel gehad dat mijn hart was gebroken. Na enkele maanden is het echt scherpe eraf maar toch besef ik me steeds meer hoezeer ik haar mis. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Een hond is zo anders dan een kat.. veeleisender. Ze vràgen om aandacht waar katten het alleen komen halen als zij zelf zin hebben. Maar ze géven ook meer anders dan katten die alle genegenheden van de mens zich laten welgevallen en alleen iets geven als zij zin hebben (of trek in eten).

Nu ik al even thuis zit wegens rugproblemen mis ik ons Tekkeltje heel erg.. haar grote kop die ze altijd op mijn schoot legde als ze voelde dat ik niet happy was. Haar aanwezigheid in huis. Het weten dat zij er was en om me gaf, blij was me te zien. Onvoorwaardelijk. Wat ik mis is haar grote lijf in de tuin liggend in de zon en zichzelf koesterend in de warmte. Die aanblik maakte me elke keer zo gelukkig; ik genoot mèt haar door alleen maar naar haar te kijken.

Na enkele maanden thuiszitten 'zeur' ik steeds vaker om aandacht.. dat thuiszitten vind ik steeds erger. De eerste weken vermaakte ik me nog wel met het lezen van veel boeken wat ik - ongelooflijk - toch beu werd. Daarna kwam het mozaïeken, het maken van kussens en het oppimpen van dekens. Momenteel denk ik zelfs aan het maken van mijn eigen kerstkaarten.. Dàt is wel mijn dieptepunt, vind ik zelf.

De laatste 2 weken neus ik op internet. Ik zoek naar honden. Er zijn er zoveel die herplaatst moeten worden. Die niet gewenst zijn bij hun huidige gezinnen om wat voor reden dan ook. Soms om heel treurige zoals een oudere man die zijn hond aanbiedt omdat hij zelf terminaal is. Dan breekt mijn hart! Maar ook minder leuke zoals koppels die voor de eerste keer zwanger zijn en hun hond gewoon opgeven omdat ze het 'te druk' gaan vinden of bang zijn dat de hond de baby niet accepteert. Dat snap ik niet?

Maar eerlijk is eerlijk, een hond 'neem' je niet alleen voor jezelf. En dàt is wel de reden waarom ik zoek (als ik diep vanbinnen kijk bij mijzelf). Ik voel me sneu en een beetje eenzaam, overdag mis ik aanspraak en aandacht (en 's avonds soms ook :-) Een hond in huis zou ik weer heerlijk vinden! Maar kan ik die aandacht ook teruggeven? De hond het leven geven die hij of zij verdient? Binnenkort ga ik weer aan de slag en dan ben ik hele dagen van huis. René werkt, Steven zit op school.. dan zit de hond de hele dag alleen. Gun ik dat dier die eenzaamheid en dat gebrek aan aandacht wat ik nu zelf ondervind? Nee! Daarnaast zadel ik René op met een stuk verzorging omdat ik het in mijn eentje niet wil.. René ziet daar tegenop en dat respecteer ik.
Maar diep in mijn hart zou ik toch zooo graag...


PS: Terra heeft het heel erg naar haar zin bij Ellen, Nine en Fleur in het Brabantse Alphen. Ellen en ik hebben geregeld contact; misschien ook daarom, dat ik uit haar verhalen over Terra de hond zo mis. In ieder geval ben ik heel dankbaar dat Terra het zo naar haar zin heeft. Ik gun hen beiden elkaars aandacht en liefde. Want Terra is dol op Ellen en Ellen is dol op Terra. En dat maakt mij echt blij. Binnenkort ga ik bij hen op bezoek. Daar heb ik zin in want ook Ellen is een leuk mens om bij op bezoek te gaan! Ik weet alleen hoe het gaat voelen als ik Terra dan zie en vervolgens later weer zelf - alleen - weg moet gaan. En dat houdt me een beetje tegen..