Aandacht

Eind vorig jaar hebben wij een nieuw gezin voor onze labrador Terra moeten zoeken. Na enkele jaren 'verkoudheid' bleek ik allergisch te zijn voor haar uitvallende haren. Ook voor de (gewone) poezen blijk ik allergisch.. Van hen kon ik echt geen afscheid nemen, poezenmens die ik ben. Zij leven hun leventje nu meestal buiten de deur en als zij binnen zijn houd ik (meestal) afstand en dat gaat goed.

Het afscheid van Terra was kort en krachtig. In de auto heb ik (stiekem, want de kinderen zaten achterin) tranen met tuiten gehuild en ook daarna heb ik geregeld het gevoel gehad dat mijn hart was gebroken. Na enkele maanden is het echt scherpe eraf maar toch besef ik me steeds meer hoezeer ik haar mis. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Een hond is zo anders dan een kat.. veeleisender. Ze vràgen om aandacht waar katten het alleen komen halen als zij zelf zin hebben. Maar ze géven ook meer anders dan katten die alle genegenheden van de mens zich laten welgevallen en alleen iets geven als zij zin hebben (of trek in eten).

Nu ik al even thuis zit wegens rugproblemen mis ik ons Tekkeltje heel erg.. haar grote kop die ze altijd op mijn schoot legde als ze voelde dat ik niet happy was. Haar aanwezigheid in huis. Het weten dat zij er was en om me gaf, blij was me te zien. Onvoorwaardelijk. Wat ik mis is haar grote lijf in de tuin liggend in de zon en zichzelf koesterend in de warmte. Die aanblik maakte me elke keer zo gelukkig; ik genoot mèt haar door alleen maar naar haar te kijken.

Na enkele maanden thuiszitten 'zeur' ik steeds vaker om aandacht.. dat thuiszitten vind ik steeds erger. De eerste weken vermaakte ik me nog wel met het lezen van veel boeken wat ik - ongelooflijk - toch beu werd. Daarna kwam het mozaïeken, het maken van kussens en het oppimpen van dekens. Momenteel denk ik zelfs aan het maken van mijn eigen kerstkaarten.. Dàt is wel mijn dieptepunt, vind ik zelf.

De laatste 2 weken neus ik op internet. Ik zoek naar honden. Er zijn er zoveel die herplaatst moeten worden. Die niet gewenst zijn bij hun huidige gezinnen om wat voor reden dan ook. Soms om heel treurige zoals een oudere man die zijn hond aanbiedt omdat hij zelf terminaal is. Dan breekt mijn hart! Maar ook minder leuke zoals koppels die voor de eerste keer zwanger zijn en hun hond gewoon opgeven omdat ze het 'te druk' gaan vinden of bang zijn dat de hond de baby niet accepteert. Dat snap ik niet?

Maar eerlijk is eerlijk, een hond 'neem' je niet alleen voor jezelf. En dàt is wel de reden waarom ik zoek (als ik diep vanbinnen kijk bij mijzelf). Ik voel me sneu en een beetje eenzaam, overdag mis ik aanspraak en aandacht (en 's avonds soms ook :-) Een hond in huis zou ik weer heerlijk vinden! Maar kan ik die aandacht ook teruggeven? De hond het leven geven die hij of zij verdient? Binnenkort ga ik weer aan de slag en dan ben ik hele dagen van huis. René werkt, Steven zit op school.. dan zit de hond de hele dag alleen. Gun ik dat dier die eenzaamheid en dat gebrek aan aandacht wat ik nu zelf ondervind? Nee! Daarnaast zadel ik René op met een stuk verzorging omdat ik het in mijn eentje niet wil.. René ziet daar tegenop en dat respecteer ik.
Maar diep in mijn hart zou ik toch zooo graag...


PS: Terra heeft het heel erg naar haar zin bij Ellen, Nine en Fleur in het Brabantse Alphen. Ellen en ik hebben geregeld contact; misschien ook daarom, dat ik uit haar verhalen over Terra de hond zo mis. In ieder geval ben ik heel dankbaar dat Terra het zo naar haar zin heeft. Ik gun hen beiden elkaars aandacht en liefde. Want Terra is dol op Ellen en Ellen is dol op Terra. En dat maakt mij echt blij. Binnenkort ga ik bij hen op bezoek. Daar heb ik zin in want ook Ellen is een leuk mens om bij op bezoek te gaan! Ik weet alleen hoe het gaat voelen als ik Terra dan zie en vervolgens later weer zelf - alleen - weg moet gaan. En dat houdt me een beetje tegen..