Mijdrechts Grootste

De herfst is weer aangebroken. Nog niet 'formeel' maar als je naar buiten kijkt zie je wel wat ik bedoel. (Veel) regen met stevige windvlagen afgewisseld met mooie zonneschijn. De blaadjes verkleuren en vallen hier en daar ook weer van de bomen en planten.
Heerlijk vind ik dit seizoen. Zoveel kleuren, zoveel ongelooflijke pracht en praal. Er gebeurt zoveel: eigenlijk wordt de zomer 'opgegeten'. Veel van wat deze zomer zo mooi in bloei heeft gestaan dient nu als voeding voor mens en dier, maar ook voor insecten, schimmels en meer onzichtbare beestjes. Die prachtige paddenstoelen die 'ineens' de kop opsteken. Ze zijn zó mooi en gedetailleerd. Weleens de onderkant van zo'n hoedje goed bekeken?

Waar ik in deze tijd vooral dol op ben zijn pompoenen. Ze zijn er in allerlei kleuren, soorten en maten. Maar de 'gewone' oranje pompoen vind ik de mooiste. Elk jaar koop ik er wel een aantal voor bij de voor- en achterdeur en geniet ik van de kleur en vorm. Het maakt mij vrolijk om zo verwelkomd te worden. Wat ik zo leuk vindt aan onze omgeving is dat de pompoenen (en bloemen, en groenten enz.) voor een prikkie worden aangeboden bij de omliggende boerderijen. Aan de weg staat dan een (houten) kar met de koopwaar. Je stopt dan het geld in een blikje of lege jampot en neemt gewoon jouw keuze mee. Alleen al het feit dat het geldbusje er gewoon staat en ook meestal blijft staan.. een super blij gevoel geeft me dat.

Pompoenen zijn in Amerika onderwerp van serieuze wedstrijden: 'Wie heeft de grootste' (de States op hun best). Ik las op internet dat enkele jaren geleden de gedoodverfde winnaar onderweg naar de wedstrijd zijn pompoen (van wel liefst 300 kilo) verloor. Deze stortte te pletter langs de kant van de weg. Had hij zonder kleerscheuren de wedstrijdlocatie behaald dan zou zijn pompoen inderdaad de grootste zijn geweest.. de winnaar woog zo'n 70 kilo minder. De geldprijs (15.000 dollar) ging aan zijn neus voorbij. Enkele weken later heeft de treurende verliezer zelfmoord gepleegd.

Deze verhalen zijn unica's, hoop ik dan toch. Wel versterken ze bij mij het niet nader te kunnen omschrijven 'pompoengevoel'. Vooralsnog blijf ik genieten van deze pompoenentijd en morgen gaan we op zoek naar Mijdrechts grootste voor bij onze voordeur.