Mijn zus, mijn broer en ik

Na de plotselinge dood van mijn zus in april 2009 voelde ik een sterkte behoefte haar verlies een plek te willen geven op 'mijn manier'. Begin 2010 heb ik het mozaïeken herontdekt door mijn lieve vriendin Marion en al snel besefte ik dat dit voor mij dé manier was om de dood van Anja voor mijzelf te verwerken, een plaats te geven en verder te kunnen gaan.

Letterlijk met bloed, zweet en tranen heb ik haar gezicht gemaakt. Haar portret hangt bij ons in huis en elke keer dat ik kijk voel me warm vanbinnen. Het is goed zo. Zij heeft een plek, letterlijk en figuurlijk.

Tijdens het maken van haar gezicht voelde het voor mij als natuurlijk om ook het portret van mijn broer vast te leggen en daarna dat van mij.

Er zo mee bezig te zijn is voor mij een goed manier om zaken uit het verleden los te laten en volledig in het nu te stappen. Het voelt als therapie: bedenken, puzzelen, meten en vervolgens verwerken, knippen, plakken. Het heeft allemaal zijn tijd, zijn volgorde en uiteindelijk zijn plaats.

Ik ga door met het maken van de portretten van diegenen die mij lief zijn. Het voelt zo heerlijk om te doen. Het daadwerkelijke mozaïeken is mooi handwerk en het in mijn geest bezig zijn met die persoon, ook. De gezichten van mijn zoon, mijn ouders, lieve vrienden.. in mijn gedachten staan ze allemaal 'in de week' en de volgorde wordt bepaald door wat er in mijn hart en hoofd het eerste op zijn plek valt. En nu is dat mijn lief. Vandaag begin ik met de eerste stukjes. Ik heb er zin in en ben nieuwsgierig naar wat dit bij mij teweeg brengt.