Electronische Post

In 1983 ging ik als 18-jaar-jong schoolverlatend meisje werken als secretaresse bij Verkeer en Waterstaat. Destijds moesten brieven, memo's en rapporten met de hand-typemachine worden uitgewerkt. Een kopie van die brief maakte ik met carbon; een heel stapeltje ging dan in de machine. Voorop het formele (brief)papier, het carbonpapier met de inktkant naar achteren en daarachter een vel blanco papier. Soms werd daar nog een vel carbon en papier achter gevoegd als 2 kopieën werden gevraagd. De wis-functie bestond nog niet; maakte ik een fout of wilde de schrijver iets gewijzigd zien dan moest ik met tipp-ex corrigeren op zowel het origineel als op de kopie(ën) en daarna met veel gepriegel de juiste letter(s) ertussen zien te wriemelen.

Bij mij op de afdeling, waar onderzoek werd gedaan naar verkeerssignaleringssystemen, werkten de mensen met veel (en toen nog zeer grote) computers. Rapporten van hun hand werden door henzelf in het besturingssyteem MS Dos getypt en lieten dat printen op de plotter; een enorme printer met diverse kleuren pennen die de meest fabelachtige tekeningen en ontwerpen kon tekenen. Tekeningen (en tekst) kwamen terecht op grote, gestreepte kettingvellen die je zelf moest losscheuren van elkaar.

Na de electrische typemachine en typemachines met een beeldschermpje van 1 regel breed, kwamen de grote tekstverwerkers. Er stonden enorme, overkapte printers naast en we gebruikten grote 8 inch floppys waarop wel 2 of maximaal 3 brieven konden worden opgeslagen.

In die tijd woonden mijn slechthorende zus Anja en ik ver van elkaar vandaan; zij in Rijswijk en ik in Baarle Nassau. Wij zagen elkaar niet vaak en konden in die tijd alleen en moeizaam met elkaar praten via de telefoon. Daarom schreven wij brieven en stuurden elkaar briefkaartjes over van alles en nog wat. Anja beschikte al wel over teksttelefoon (eigenlijk een soort voorloper van de pc), maar daarmee kon zij alleen 'schrijvend bellen' met andere slechthorenden en doven die over eenzelfde apparaat beschikten. Dat apparaat had ik niet; wij beperkten ons tot kaartjes en brieven van soms wel 4, 5 of 6 kantjes lang.

Hoe blij waren wij met de email! In korte tijd verschoof onze communicatie (letterlijk) volledig van het papier naar de pc. Enige tijd later volgde onze moeder Joke ook en zo hebben wij jarenlang, als vanzelfsprekend, een email-trio gevormd en zonden wij elkaar dagelijks en soms vaker, emails.

Vorig jaar is Anja plotsklaps overleden en heb ik gezocht naar onze brief- en postkaartwisselingen van het allereerste begin. Tastbare herinneringen van toen. Weinig tot niets heb ik daarvan teruggevonden. Veel te weinig waarde hechtte ik er destijds aan, waarvan ik nu spijt heb. Een van mijn meest waardevolle herinneringen aan haar is haar laatste, handgeschreven kaartje aan mij voor mijn verjaardag in 2009. Slechts luttele weken voor haar overlijden.

Gisteren attendeerde een penvriendin uit Canada mij op een geweldige website: www.postcrossing.com. Na inschrijven kun je adressen opvragen van willekeurige mensen ter wereld om hen een 'ouderwetse' briefkaart te sturen; handgeschreven en voorzien van postzegels. Nadat de kaart is ontvangen wordt dit gemeld op de site waarna jouw eigen adres wordt vrijgegeven en je binnen afzienbare tijd zelf een kaart, van waar en wie dan ook ter wereld, ontvangt.

Het tijdperk van de computers maakt mij heel blij. Ik ben dol op mailen en urenlang surfen (en kopen) op het world wide web, maar ik voel ook een beetje heimwee. Terug naar de tijd van de echte, met de hand geschreven, briefkaart die soms nog werd vol geklad met hartjes, bloemetjes en andere dribbels die aantoonden hoe lief de ontvanger voor de afzender was. De tijd die ervoor werd vrijgemaakt om de kaart te kopen, te beschrijven, te beplakken met postzegels en te posten. Dat maakt het voor mij zo waardevol.

Ik heb mijzelf vandaag aangemeld op Postcrossing.com en de eerste kaarten heb ik geschreven (al heb ik natuurlijk nu geen postzegel in huis). In een periode waarin tijd zo vluchtig is en verdampt waar je bijstaat voelt het voor mij als een oase van rust om de tijd te nemen hiervoor. Ik wens het iedereen toe, die rust en dat plezier. Happy Postcrossing!